Met verdriet in ons hart moeten wij afscheid nemen van een vrouw
die velen onder ons goed gekend hebben. Al sinds mijn prille jeugd
was ik als vriendin van Vera steeds welkom bij Annie en Bob, een
warme thuis en ik herinner me nog goed onze vele “uitjes” samen.
Annie stond altijd klaar voor haar dochter, haar kleinkinderen en
inmiddels ook achterkleinkinderen.
Haar liefde en betrokkenheid sierden haar telkens opnieuw als mama
en als bomma. De “anciens” onder ons herinneren Annie ongetwijfeld
zeer goed vanuit de vroegere jaren op en naast het korfbalveld of in
de Meeuwenkantine. Meeuwen, een plek waar ze met trots zag
hoe haar familie opgroeide en samensmolt, een plek waar zij en Bob
ook vrienden voor het leven maakten. Sociaal geëngageerd als zij
beiden waren, hadden ze een hechte vriendenkring waarbij de vele
gezamenlijke fietstochten, met onderweg een natje en een
droogje uiteraard, hen wel eeuwig fit leken te houden.
Echter, ziekte sloeg toe en zo moest Annie een paar jaar geleden, haar
geliefde Bob afgeven.
Ze bleef echter zeer moedig door het leven gaan, al was het gemis van
een “levenlang samen”, groot. Tot op het laatste bleef ze moedig
vechten tegen de ziekte die ook haar te beurt viel. Annie,
jouw kracht, liefde en lach zullen ons altijd bijblijven. Bedankt voor wie
je was. Je blijft voor altijd in ons hart.
Vanuit de hele Meeuwenfamilie, wensen wij de ganse familie heel veel
sterkte in deze zware
periode en hopen dat zij moed en kracht kunnen vinden in de vele
mooie herinneringen en
momenten die zij samen met de mama, met de bomma, beleefd
hebben.
Annick