Vlaggenschip kiest voor de moeilijke weg, waardoor de opdracht zowel simpel als ingewikkeld wordt...

Speeldag 8 op verplaatsing bij AKC leverde voor onze kern wederom helemaal niets op. Zowel A, B als C konden geen vuist maken tegen de equipes van Bo, Ilja en Mitch. Wist op speeldag 1 onze C nog te winnen (de enige nederlaag van AKC C tot nog toe) en zowel B als C er een echte wedstrijd van te maken (respectievelijk 14-15 en 14-19 verlies), ditmaal stond er geen maat op de thuisploeg en konden onze ‘kernelingen’ niets anders dan figureren.

AKC/Luma C – Meeuwen C 14-9

Tegen AKC/Luma C werd het spits afgebeten. Twee maanden geleden kwamen wij nog als winnaar uit de bus. Ditmaal liep het anders. Het eerste kwartier was nog niet iedereen wakker. Mede door vele passfouten liepen we achter de feiten aan. Het 2e kwart toch weer een remonte. Ruststand 7- 7. Alles is weer mogelijk. De tweede helft start vrij gelijk opgaand, maar vanaf 10-8 en zeker 11-8 breekt onze veer wat leidt tot een eindstand van 14-9. De laatste 5 minuten wordt de wedstrijd aan herenzijde nog onnodig onvriendelijk, waardoor beide teams dit weekend niet met de Fairplay-cup aan de haal zullen gaan.

AKC/Luma B – Meeuwen B 28-10

Niels, Jeroen, Syme, Anke en Wendy (5 x B en allen geblesseerd) zagen vanuit de ziekenboeg dat AKC/Luma met 3-0 de leiding nam, waarna Jarne en Simon de 3-1 en 3-2 verzorgden. Terwijl ACK/Luma er lustig op los combineerde en vaak tot mooie treffers kwam, ploeterde ons B-team maar door. Te weinig beweging en weinig variatie. De thuisploeg werd er niet overdreven nerveus van.

Na 13 minuten 7-5. Hadden we überhaupt nog enig hoop op een goed resultaat, dan was deze 5 minuten later als sneeuw voor de zon verdwenen: 13-5 en rusten met 19-6.

Niek en Simon - in Volendam kunnen ze ongemerkt niet meer over straat - hadden zich toen al bij de eerder genoemde ziekenboeg aangemeld (ondertussen staat de teller dus op 7) waardoor ons B- team werd overladen door een heerlijk sausje van C-spelers. Damage control was nu het code word. Dit werd buitengewoon goed opgepakt. Het derde kwart werd het 4-3 en het 4e kwart ‘maar’ 5-1. It could be worse zouden de ras optimisten onder ons zeggen. Uitslag 28-10. Een stand om je voor te schamen. Helaas was de koek nog niet op deze avond.

AKC/Luna A – Meeuwen A 25-11

De lijst van afwezigen was deze week groot. Maar liefst 5 van de 8 spelers waren niet of nauwelijks aan trainen toegekomen. Was dat verleden week tegen Voorwaarts (idem dito situatie) nog niet direct in de uitslag zichtbaar (zouden we gewonnen hebben, als iedereen er wel was geweest?), ditmaal liet de openingsfase al direct zien dat het vandaag nagenoeg een mission impossible zou worden om tot een goed resultaat te komen.

Na een aarzelend begin opende Sayer de score en zonder dat Meeuwen tot een tegenscore kwam, liep AKC/Luma uit naar 5-0. Na de 5-1 en 5-2 van Zahra en Lynn pakte de thuisploeg (waarom laten ze bij thuiswedstrijden dat zwart-gele shirt van 10 bij 10 hangen?) de draad weer op en zo gingen we met een 10-3 achterstand de rust in.

De wisselstip 😉

Net als tegen Boeckenberg startte ons vlaggenschip dramatisch. “Zowel aanvallend als verdedigend hadden we per persoon slechts twee speerpunten benoemd, maar volgens mij zijn deze in de kleedkamer achtergebleven. Echt het leek erop dat onze harde schijf direct na het eerste fluitsignaal gewist werd en we op z’n ‘jan-boeren-fluitjes’ de strijd aangingen. We voerden het besproken speelplan niet uit en we waren – zoals je vaak hoort – ongelukkig in de keuzes die we maakten. Heeft dat met een onvoldoende voorbereiding te maken of gewoon een onjuiste mindset? Wie het weet mag het zeggen. Bij de één werkt een wedstrijd spelen na een week hard leren en tentamens louterend of bevrijdend, bij de ander verkrampend en is het meer dan een storende onderbreking. En wat te denken van 2,5 uur openbaar vervoer om op je plaats van bestemming te bereiken? Of niet trainen en volledig in het gips alsnog de wedstrijd aanvangen? Al met al zovele redenen om niet op een goed resultaat te hopen.

Een kloof van 7 doelpunten bij de rust is er één uit de categorie ‘lastig tot zeer lastig’ maar de wonderen zijn de wereld nog niet dus mouwen opstroppen en bikkelen luidde het advies van onze T1.

Helaas. Ondanks alle goede bedoelingen kwam er de tweede helft niets terecht van dit alles. Het Meeuwenpubliek – toch weer goed voor circa 50 man (Hulde!) – zal zich terecht afgevraagd hebben of er geen aangenamer tijdverdrijf mogelijk was geweest. Zoals Peter Houtman – de stadionspeaker van Feyenoord – ooit zei “Feyenoord-supporter ben je niet voor je lol”, geldt dat momenteel net zo voor onze achterban.

AKC/Luma denderde door en alleen in de fase tussen de 19-6 en 22-11 liet ons Meeuwen weer wat kleur op de wangen zien. Het slotakkoord was voor de gastdames en -heren. De wedstrijd ging met 25-11 de boeken in. Jari Hardies geen nominatie voor de ook al eerder aangehaalde Fair Play Cup en een compliment voor het arbitrale duo Van der Beken en De Backer. Ze waren onopvallend – dus goed – en konden terugkijken op een prima optreden.

Met 104 om 108 doelpogingen deden beide team nagenoeg niets voor elkaar onder. Qua afronding waren de beste rapportcijfers overduidelijk voor de ploeg die dit jaar een gooi naar de landstitel doet. Vooral inside op de zogenaamde hoge rendementskansen maakte AKC/Luma het verschil: 45% tegen een magere 15% van de onzen. Ons team creëerde 39 van dit soort kansen ...... en hielp er maar liefst 33 om zeep. Onze Hollander raakt er gelukkig niet van in de war. “Als we moeilijk to

doelpogingen komen en lastig ons eigen spel kunnen maken, dan is het reden om je echt zorgen te gaan maken. We komen tot voldoende doelpogingen, maar de echte scherpte hadden we niet mee de zaal ingenomen. Vandaag zie ik echt als een incident en ik kan me niet voorstellen dat je twee van dit soort wedstrijden achter elkaar speelt. Zowel aanvallend als verdedigend speelden we onder de maat, maar als je bijna 40 hoge rendementskansen creëert, dan doen we in ieder geval wel iets goed. We moeten echter niet wegkijken voor datgene we vandaag hebben laten zien. Ik schaam me daar echt voor en ik accepteer dit niet nog een keer. Wat het alternatief is? Ja goede vraag. Heel veel opties hebben we momenteel niet. Het enige dat we kunnen doen is eens heel goed in de spiegel kijken en ons afvragen waarvoor we staan, waarom we deel uit willen maken van deze kern, wat we willen laten zien op het hoogste niveau en tegen welkte teams we komend jaar rond deze tijd willen spelen. Het antwoord daarop zou voldoende moeten zijn om het tij te keren en een herhaling zoals vanavond te voorkomen”

Komende zaterdag zou het er wel eens d’r op of d’r onder kunnen zijn voor ons vlaggenschip. Mede degradatiekandidaat én medepromovendus Putse komt dan bij ons op bezoek. De opdracht is even simpel als ingewikkeld: winnen en het liefst met minimaal 4 punten verschil. Aan Putsezijde een nieuw gezicht op de bank: Alex Elewaut. T1 Jelle de Laet besloot – na het horen dat er geen contractverlenging in zat – per direct de handdoek te gooien. Een besluit dat genomen was na een stemming binnen de kern. De gewenste meerderheid van de helft plus 1 werd met 1 stem niet gehaald en dus scheidden beide partijen zich per direct. Iets dat Herman van Gunst van het Nederlandse Dalto ook overwoog, maar daar volwassen genoeg vanaf zag (https://www.ad.nl/regiosport-utrecht/herman-van-gunst-gepiepeld-door-dalto~a9e3433a/) .

Ondanks deze situatie waar – zoals men pleegt te zeggen – louter verliezers zijn, presteerde Putse afgelopen zondag prima. Een nipte nederlaag en zo liet dit team zien dat ze het de volledige top van het klassement behoorlijk lastig kan maken. Van Klooster en onze fanions kunnen hun borst nat maken!

Het grote aantal blessures komt behoorlijk ongelegen en ook deze week zit weer een aantal sterkhouders met de neus in de studieboeken. “Ik ben er eigenlijk nu wel even klaar mee, maar het is zoals het is. Of ik het zie zitten? Ja zeker! Uiteraard speel ik liever om de titel, maar dit zijn uiteindelijk wel dé wedstrijden die je het langst bij zullen blijven. Dat is iets dat alle spelers zich goed moeten realiseren. We zullen deze week vast lang aan de tekentafel staan om beslagen ten ijs te verschijnen. Maar uiteindelijk zullen we ons moeten bewijzen op het plein! Een kat in het nauw maakt rare sprongen en ik ben zeer benieuwd hoe het staat met de overlevensmodus van deze groep.”

Wordt er iets bovenmenselijks van ons gevraagd? Nee. Beide teams zijn aan elkaar gewaagd en het team dat het verst durft te gaan en de grootste honger naar handhaving heeft, zal met de zege aan de haal gaan.

Tot zaterdag!!!